Kunst in de Keuken

Blog

  • 08-10-2008

    'Olhar Picasso', de schilder en zijn Portugese tijdsgenoten

    08-10-2008

    'Olhar Picasso', de schilder en zijn Portugese tijdsgenoten

    Begin oktober, op familiebezoek in de Algarve, ben ik  naar de tentoonstelling Olhar Picasso in Portimao geweest. Dat 'Olhar'betekende in dit geval 'kijkend naar'. Je kon hem zien door de ogen van de bekende fotograaf en vriend Lee Miller en je zag werken van tijdsgenoten van de Portugese School van de 20ste eeuw. De tentoonstelling gaf een beeld van de uitvinding van een nieuwe picturale taal door Picasso en het navolgen of 'gelijk oplopen' van / door Portugese kunstenaars. Een boeiende tentoonstelling, die geen minuut verveelde, in een strakke, maar warme inrichting, al ben ik niet helemaal een liefhebber van de stijl van Picasso, die ik wel kan begrijpen en waarderen.

    Een eerste goede stap in die richting - dat begrijpen en waarderen- was voor mij overigens het bezoek enkele jaren geleden aan het Picasso Museum in het fraai Hotel Salé. Daar heb je de kans om voorbeelden van de verschillende fasen ( en stijlen)van zijn kunstenaarschap te zien. Het geeft een compleet overzicht van alle artistieke perioden in zijn leven.

     

  • 12-11-2008

    De stillevens van Van Gogh én zijn tijdgenoten

    12-11-2008

    De stillevens van Van Gogh én zijn tijdgenoten

    Zondag 9 november 2008 weer een heerlijke dag in Amsterdam.  Daar was namelijk een thematentoonstelling over Van Gogh en het Franse stilleven.

    Op de website van het museum staat de volgende beschrijving: 'Stillevens schilderen is het begin van alles' moet Vincent van Gogh vaak hebben uitgeroepen. Al vanaf zijn eerste schilderij uit 1881 koos hij voor het stilleven om bepaalde artistieke vaardigheden onder de knie te krijgen. Toen Van Gogh vijf jaar later verhuisde naar het kunstcentrum Parijs begon hij opnieuw met het schilderen van talloze stillevens. Oog in oog met zijn Franse tijdgenoten besefte hij dat hij zijn techniek en kleurgebruik moest aanpassen om zich tot de moderne kunstenaars te kunnen rekenen.

    In deze collectiepresentatie is te zien dat zijn intensieve experimenten binnen het stillevengenre hem uiteindelijk hielpen zijn persoonlijke, expressieve schilderstijl en kleurgebruik te ontwikkelen.
    Behalve stillevens van Van Gogh heb ik ook werken van zijn tijdgenoten en vrienden als  Paul Signac en Henri de Toulouse-Lautrec, maar ook oudere meesters , zoals Léon Lhermitte en Jean-François Millet, gezien. Ik was onder de indruk, vooral van Van Gogh's stillevens van aardappelen en citroenen.  Heb  in de museumwinkel nog het boek 'Van Gogh's Table' gekocht ( zie elders onder 'Bibliotheek') .

             

  • 10-03-2009

    Een zeer terechte 'Ode aan Coorte' !

    10-03-2009

    Een zeer terechte 'Ode aan Coorte' !

    Adriaen Coorte is voor mij, samen met Willem Kalf, de schilder van het stilleven van de 17de eeuw! Ook nu treffen zijn werken me. Bijvoorbeeld zijn werk met een bosje asperges in het Rijksmuseum in Amsterdam.

    Begin mei 2008 ben ik naar de tentoonstelling 'Ode aan Coorte' geweest. Die was dat voorjaar in het Mauritshuis in Den Haag. Een geweldige belevenis! Naar aanleiding van die tentoonstelling is het boek 'De stillevens van Adriaen Coorte ( werkzaam c. 1683- 1707)' uitgegeven. Een must! 

    Mijn eerste kennismaking met Adriaen Coorte was in 2005 in het Limburg Museum in Venlo tijdens de tentoonstelling 'Asperges in olieverf'. Zijn stilleven met asperges was voor mij toen het ultieme voorbeeld van keukenkunst.

    Dat beeld werd helemaal bevestigd al rond kijkend naar die schitterende, bijna levende werken met aardbeien, asperges, artisjokken of noten. Dat was puur genieten. De 17de-eeuwse Coorte schilderde die vruchten en groenten vaak op ware grootte, met een verfijnde toets en altijd strak uitgelicht tegen een donkere achtergrond. Zijn werken zijn klein van formaat. Zijn - nu bekende- oeuvre bestaat uit ruim 60 schilderijen. Hij wordt nu gezien als de toonaangevende stillevenschilder van het einde van de 17de eeuw van de Noordelijke Nederlanden.

     

  • 06-03-2014

    The living room van Roderick Hietbrink met eik dwars door doorzonkamer.

    06-03-2014

    The living room van Roderick Hietbrink met eik dwars door doorzonkamer.

    'The living room' , video-art van Roderick Hietbrink: met een eik dwars door een doorzonkamer!

    Soms moet ik wennen aan allerlei installaties van kunstenaars, waar lovende kritieken over geschreven zijn, maar die ik niet snap of kan waarderen.
    Zo niet met  ‘The living room’ (2011, video-art  van Roderick Hietbrink, die ik onlangs in het Stedelijk Museum in Amsterdam zag.

    De kunstenaar laat het interieur zien van een typisch Nederlandse ‘doorzonwoning: de meest populaire woonvorm van de jaren 60 en 70. De zon kon van voor naar achter door de woonkamer schijnen.
    Ik zie details van de persoonlijke sfeer van de kamer, maar ook die  vaste patronen in de inrichting, de kleuren. Heel herkenbaar en eigenlijk benauwend veel van hetzelfde,maar met toch allemaal ons eigen wereldje.

    Dan schuift in een keer een grote eik dwars door die kamer, dat cocon: van voor naar achter. Het interieur wordt op een destructieve manier helemaal anders. Van ‘veel van het zelfde’ en ‘knusheid’ naar een grote puinzooi.

    Kijk even : vimeo.com/33105614
    Roderick Hietbrink laat zien hoe de natuur de gecultiveerde ruimte binnen dringt en legt zo een conflict in de menselijke aard bloot: het voortdurende verlangen om het maakbare en het ‘wilde’, onvoorspelbare te verenigen. 
    ‘The living room’ vond ik  heel fascinerend, soms vermakelijk, maar ook een beetje beangstigend. Het was indringend.
    Meer over de kunstenaar:
    vimeo.com/77577127

  • 08-05-2015

    Een menage à deux op 29 mei met kunst en asperges!

    08-05-2015

    Een menage à deux op 29 mei met kunst en asperges!

  • 13-10-2015

    Opperdoezer Ronde, Jan Worst en Jeff Hall: Henk op pad!

    13-10-2015

    Opperdoezer Ronde, Jan Worst en Jeff Hall: Henk op pad!

     Opperdoezer Ronde, Jan Worst en Jeff Wall: Henk op pad!

     Bij More, museum voor modern realisme, in Gorssel bij Deventer was ik dus onlangs tot mijn grote tevredenheid. Mij intrigeerde daar veel, maar vooral het werk After Virtue van de Noord-Nederlandse schilder Jan Worst (Heerenveen 1953).  Hij heeft zijn studie gedaan aan Academie Minerva in Groningen. Begin jaren zeventig, toen je daar eerst nog het echte schilderen moest leren, voordat je losgelaten werd. Henk Helmantel studeerde daar precies tien jaar eerder.

     Hans Melchers en MORE

    Scheringa Museum voor Realisme kocht dat werk van Jan Worst eerder op de TEFAF 2008. In het voorjaar ging ik overigens altijd naar dat museum in West Friesland. Ik reed daarna ook even door naar Opperdoes voor mijn favoriete aardappel ( De Opperdoezer Ronde). Eind 2009 sloot het museum tot mijn grote verdriet.

    Ik was heel blij,  toen Hans Melchers een groot deel van de collectie van Scheringa kocht, waaronder dat werk van Jan Worst, die woont en werkt in Groningen.

     Een magisch realitisch gevoel
    Het schilderij After Virtue (olieverf op doek , 210 -200, 2008) toont een interieur waarin een monumentaal rococo wandtapijt van Nicholas Boucher (1703-1770) de aandacht trekt. Twee vrouwfiguren figureren in een ruimte die is ingericht met meubelen in diverse stijlen. Ze  hebben geen contact met elkaar. Het lijken twee verschillende werelden, waar eeuwen tussen ligt. Het totaal beeld vertelt me wel een verhaal en roept bij mij een bepaalde voelbare spanning op.  Toch lukte het mij niet een eenduidig ‘plot’ te vinden. Maar moet dat, denk ik dan. Bij de werken van Jan Worst  denk ik trouwens ook aan het gevoel dat Carel Willink bij mij oproept. Of de totaal geënsceneerde fotografie van Jeff Wall, die ik vorig jaar in het Stedelijk Museum in Amsterdam heb ervaren. Een magisch realistisch gevoel!

     

     

     

     

     

  • 12-09-2018

    David La Chapelle en De Ploeg in Groninger Museum

    12-09-2018

    David La Chapelle en De Ploeg in Groninger Museum

    Good News for Modern Man van David La Chapelle  en Avant-garde, De Ploeg  in Groninger Museum

    Ben onlangs weer een dagje naar Groningen geweest. Genoten van de stad, van de lekkere lunch en heerlijke babbel met mijn schoonzusje Irene en van het bezoek aan het Groningen Museum. In het Groninger Museum kwam ik voor de topfotograaf David La Chapelle  en voor De Ploeg, avant-garde in Groningen.  Allebei de lange, maar mooie reis per trein helemaal waard.

    Heb hier over trouwens ook verteld in mijn recente verhaal op mijn favoriete radioprogramma van L1 op donderdagmorgen. Luister :

    https://l1.nl/l1-radio-maakt-zeebaarsfilet-met-zilte-groenten-en-noordzeegarnalen-143043/  

    Good News for Modern Man van  David La Chapelle

    David La Chapelle, één van de grootste fotografen van deze tijd, is met zijn overzichtstentoonstelling  ‘Good News for Modern Man’ in het Groningermuseum. Deze is nog tot en met 28 oktober te zien.

    Ik werd mee genomen op een emotionele, mooie reis door de wereld van David La Chapelle. Een wereld, waar rijkdom en roem tot hebzucht heeft geleid. Dat zorgt voor grote excessen en rampen met  verwoestende overstromingen. Maar daarna komt ‘Good news for modern Man’ in de vorm van de nieuwe wereld, waarin de verschillende religies vreedzaam samen komen.

    Dit klinkt wat vaag, maar de manier waarop hij dit verbeeldt is indrukwekkend, beangstigend, maar ook hoopgevend, liefelijk en soms erotiserend. Ik was van het begin tot het einde gefascineerd en geboeid.

    Avant-Garde in Groningen, De Ploeg 1918- 1928

    Honderd jaar geleden vond een groep jonge Groningse kunstenaars, dat de schilderkunst ingrijpend moest veranderen. Jan Altink, Johan Dijkstra, Jan Wiegers, Alida Pott en nog een aantal kunstenaars verenigden zich. Ze gaven elkaar de naam De Ploeg, omdat ze vonden dat de Groningse kunst moest worden ‘omgeploegd’. Het Groninger Museum laat in de tentoonstelling ‘Avant-garde in Groningen. De Ploeg 1918-1928’ zien hoe groot die verandering in de schilderkunst werd. 

    Ik ben al jaren geboeid door de werken van deze groep schilders! Vooral van het werk van Johan Dijkstra. Voor mij was het heel verrassend om nu ook te zien welke invloed  van Vincent van Gogh en Ernst Ludwig Kirchner hebben gehad op de leden van De Ploeg. Ik zag werken van deze twee naast werken van De Ploeg. Heel verrassend om te zien.

    De tentoonstelling ‘Avant-garde in Groningen, De Ploeg 1918-1928’, nog te zien t/m 4 november 2018 in het Groninger Museum. 

    Meer lezen? www.groningermuseum.nl

  • 18-01-2019

    Gouden hert van Zadkine bij Beelden aan Zee!

    18-01-2019

    Gouden hert van Zadkine bij Beelden aan Zee!

     

    Het gouden hert van Zadkine is gearriveerd! 
    Sinds 19 november staat Ossip Zadkines gouden hert, Le Cerf, in een speciaal ontwikkelde klimaatvitrine in onze Zeezaal. Het hert, 1923, werd ooit aangekocht door de bekende verzamelaar P.A. Regnault en is onderdeel van de Rijkscollectie. Museum Beelden aan Zee heeft het werk te leen van het Stedelijk Museum in Amsterdam.

    De kop met het indrukwekkende gewei fier opgeheven, de spieren aangespannen; dit hert straalt kracht uit. De vormgeving van het houten beeld is bijzonder, zo vallen de grote afmetingen van het beest, zijn lange, sterke nek, de gekartelde vorm van het gewei en de afwerking in bladgoud meteen op. Dit met bladgoud afgewerkte oppervlak sluit aan bij de Art Deco-stijl uit de jaren 1920 en maakt het werk zeer decoratief.

    Le Cerf is nog weinig eerder tentoongesteld en zal in museum Beelden aan Zee nog te bewonderen zijn tot en met 3 maart 2019. 
  • 19-01-2019

    Niet vergeten: Frans Hals en de modernen: eeuwen verguisd en toen ineens bewonderd. En helemaal terecht!

    19-01-2019

    Niet vergeten: Frans Hals en de modernen: eeuwen verguisd en toen ineens bewonderd. En helemaal terecht!

    Frans Hals en de modernen: eeuwen verguisd en toen ineens bewonderd.

    En helemaal terecht!

    Vorig jaar was het precies 150 jaar geleden dat Frans Hals (1582 – 1666) werd herontdekt en transformeerde van een 'losbandige dronkaard' tot een modern idool van de schilders van einde 19de eeuw. Tot 25 februari 2019 viert Haarlem  deze ‘wederopstanding’ met de tentoonstelling Frans Hals en de Modernen over zijn  impact op die schilders.

     

    Théophile Thoré  ontdekt Frans Hals weer. 1868: het jaar dat Hals herrees.

    Frans Hals werd begin 18de eeuw vaak onterecht beschreven  als een schilder met losbandig gedrag die doorgaans dronken was. Daarom negeerden de kunstcritici hem in de 18e eeuw en de eerste helft van de 19e eeuw. Bovendien sloot zijn innovatieve schilderstijl met losse toets niet aan bij de geldende academische stijl van die tijd.

     

    In de jaren 60 van de 19e eeuw veranderde het beeld van Hals radicaal dankzij de journalist en kunstcriticus Théophile Thoré (1807-1869). Bekend om zijn herontdekking van Johannes Vermeer, maar ook van Frans Hals. Hij stelde Hals’ virtuositeit, onderwerpkeuze en gedurfde penseelvoering als voorbeeld voor de moderne kunstenaars van zijn tijd. Thoré  deed de insinuaties over het karakter van Hals af als laster.

    Thoré-Bürger zorgde voor de herwaardering van Hals en bracht een hernieuwde interesse voor zijn schilderijen op gang bij verzamelaars en musea.

    Vrijwel tegelijkertijd herontdekten ‘moderne schilders’ in die periode het werk van Frans Hals. Vele schilders bezochten het net geopende Gemeentemuseum in Haarlem om het werk van Hals te bewonderen. Edouard Manet bezocht het museum in 1872 en kopieerde de regentessen van Hals. Max Liebermann bezocht het museum verschillende keren in onder meer 1872 en 1879 en maakte minstens 10 kopieën van schilderijen van Hals. Ook Mary Cassatt (1873) en John Singer Sargent (1880) hebben kopieën van onder meer de schuttersstukken gemaakt. Gustave Courbet kopieerde Hals’ Malle Babbe in 1869.

    Veel van deze kunstenaars bespraken de impact die de schilderijen van Hals hadden op hun eigen ontwikkeling. De modernen waren onder de indruk van Hals’ losse toets en ruwe schilderstijl. Frans Hals werd hun voorbeeld!

    Las een kop in Het Parool: ‘Max Liebermann wilde zijn zoon Frans Hals noemen – hij kreeg echter een dochter..’.

    Dit is het onderwerp van de tentoonstelling 'Frans Hals en de modernen'in het Frans Hals Museum in Haarlen. Nog tot eind februari!

    www.franshalsmuseum.nl/nl/event/frans-hals-en-de-modernen/

    Het jongensportret is van Robert Henri uit 1910.